वाडा कोसळलेला

मर्कटराव गाढ झोपेतन ताडकन उठले
अन ,
जोर -जोराने खोदू लागले
भूतकाळ...

झाल्याच ,नव्हत्याच , होत्याच
शोधत होते
घाम टिबटिबला कपाळावर
तशीच बोट ही गोंजारली
त्यांनी जाड भरड्या केसातून ...

मर्कटराव भूत, वर्तमान, भविष्यासाठी
खोदत होते ...
पाळ-मूळ शोधत होते
सर्वच माती- मातीच होती
हाडांची-काडांची आयुष्यांची ...

ओथंबलेल्या चार क्षणासाठी
 मर्कटराव माळरानावरच्या
वाड्यावर विसावले
आनंदाचे ,दुःखाचे चार क्षण आठवले

हसणारी ...खिदळणारी चिमुकली पावलं आठवली ...
दुसरयाच क्षणी उभारलेला वाडा कोसळलेला दिसला...
पंजोबापासूनचे साग, चिरयाचा दगड तसाच होता...

मर्कटराव खिन्नपणाने पाहत होते ,
गात होते आजीचा स्वर...
गाता गाताच झोपी गेले.

अंथरुणाला बोटांचा स्पर्श झाला,
खिडकीतन पक्ष्यांची
किल बिल ऐकू आली..
दारं अजून बंदच होती
मर्कटराव वर्तमानात होते...