लंप्या...

  प्रत्येकाचं टिंब टिंब .... ओळ , रेष, उभी आडवी, अक्षर आडवळणच , खुलं मनमोकळ निर्मल असच काही तरी , हे झाल अक्षराचं एका निर्मितीच आत्ता थोड जगण लम्प्याच . असच अगदी तुमच्या आमच्या सारखं त्याच्या प्रत्येक हालचालीत स्मरण विस्मरणतील अनुभवांची पानं सापडत जातात . कोवळी मऊ हिरवी शहर गर्द ताजी टवटवीत सुकलेली . तरीही जुन्या वहीतलं सुकलेल जाळीदार पानं कित्येक वर्षानी सापडल्यावर ताजच वटव असं. त्यातली कोणतीही कोरडी गुंफलेली जाळीदार शिरा वेगळाच जुना नव्याचं पाझर देऊन जाते अशी ...


झुंबर च्या मुख पृष्टावरचा लंप्या (लंपन) वैश्विक वाटायला लागतो. झुंबरवर चंद्र आजूबाजूला चांदण्या, तारे पृथ्वीवरील डोंगर चढ उतारावरच्या लयीत कौलारू घर, झाड . गुडघ्यभोवती दोन्ही हातांची बोटं एकमेकात गुंफून रेलून बसलेला लंप्या काय बर विचार करत असेल ? नक्कीच वेगळा ...

आऊटसाईडर

भुरक्या- भुरक्या रंगानं आकाश सभोवार भरलं होतं आजूबाजूला...

झाडे, हवेत मावळतीकडे वा-याने डुलत होती ...

नाजुकसं पान हळूच कामूच्या अंगावर पडलं ...

तरीही पानाला जाग आली नाही

आई हळूच म्हणाली बाळ दमलास तू ...

थोडा इसवा घे बरं

नाही तर झुरके तरी ढगांचे ...