माती तर विकालीय

मोठ मोठाली गधडी
लोळणं घेत होती
फसव्या सिंहासनावर बसून.

त्यातला एक दुसरयाला म्हणाला,
आपलं हे पांघरून खूपच छान आहे, नाही का ?
उगाच सत्व जपण्यापेक्षा
इथच आपलं कृत-कृत्य मानाव...

आपण काही कोणाच्या
आईचं घेऊन खाल्लं आहे का ?

आईचं नाव काढल्यावर
त्यातलं एक गधड गरजल
अरे आई माती तर विकालीय
बांधलीय दावणीला...

वाडा कोसळलेला

मर्कटराव गाढ झोपेतन ताडकन उठले
अन ,
जोर -जोराने खोदू लागले
भूतकाळ...

झाल्याच ,नव्हत्याच , होत्याच
शोधत होते
घाम टिबटिबला कपाळावर
तशीच बोट ही गोंजारली
त्यांनी जाड भरड्या केसातून ...

मर्कटराव भूत, वर्तमान, भविष्यासाठी
खोदत होते ...
पाळ-मूळ शोधत होते
सर्वच माती- मातीच होती
हाडांची-काडांची आयुष्यांची ...

ओथंबलेल्या चार क्षणासाठी
 मर्कटराव माळरानावरच्या
वाड्यावर विसावले
आनंदाचे ,दुःखाचे चार क्षण आठवले

हसणारी ...खिदळणारी चिमुकली पावलं आठवली ...
दुसरयाच क्षणी उभारलेला वाडा कोसळलेला दिसला...
पंजोबापासूनचे साग, चिरयाचा दगड तसाच होता...

मर्कटराव खिन्नपणाने पाहत होते ,
गात होते आजीचा स्वर...
गाता गाताच झोपी गेले.

अंथरुणाला बोटांचा स्पर्श झाला,
खिडकीतन पक्ष्यांची
किल बिल ऐकू आली..
दारं अजून बंदच होती
मर्कटराव वर्तमानात होते...

पावलांचा गोलाकार...

चिंब नाद

पावलांची साद

लगबग भगव्याची

टप-टप सरी

ओढ माऊलीची...

दूर माळरानावर

विसावला गजर

पताक्यांचे निशाण

निळ्या शुभ्र ढगांची राखण...
   
वाळलेल्या

रंगी बेरंगी कपड्यांचा थवा

झोका घेतो मनसोक्त ...

पूर्वेस सकाळ पहारी

हळूच डोकावी ज्ञानतेजू

ताल मृदुंगाचा गजर

आकाशभरी अंतकरण ...

चिखल मातीत

अनंत पावलांचा मळा फुले

विठू नाचे त्यासंगे मनसोक्त ...

सगळा त्राण विसावला

माउली गजरात

माय-बाप मुक्त

जगण्यातल्या आगीतन ...

फुगडीच्या गरगरीत

हातांची गुंफण..

गर- गर , फर-फर

पावलांचा गोलाकार...

माउली भेटे मातीत...