अशीच संध्याकाळची
दिवे लागण्याची वेळ
एक डास कानाभोवती
भुणभुणत होता
हळूच त्यानं रक्तही शोषलं
त्याला मग तसंच
चतुराईनं
झटक्यात मुठीच्या खोबणीत घेतलं
तिथंही तो
वेगळाच भुणभुणत होता
इकडून तिकडं. . .
सोडून दिलं त्याला
हिशेब न चुकवता
झर्रकन उडाला तो
वाटलं असं अन् तसं
करायला हवं होतं, नको होतं
थोड्या वेळानं दुसरा आला
पण तो सर्व फोल, निरर्थकपणा वाटला. . .
No comments:
Post a Comment